Aile

Bana Ne Verebilirsin Anne?

“Bana ne verebilirsin” dediğimde aklına ilk ne geliyor anne? Sence senden ne bekliyorum? İlk başta ev, araba gibi yanılgılara düşüp sonra tekrar düşün, tekrar düşün anne. Düşün bakalım, senin için gerçekten bu kadar önemli mi bu şekiller, harfler, renkler, rakamlar, ödevler, sınavlar, notlar, insanların benim hakkımda ne düşündükleri?

Söyle bakalım sen de gelmiş geçmiş bütün anneler gibi endişelerimin üstüne endişe katacak mısın? Yoksa benim içimi rahatlatacak mısın? Canım ara ara ağlamak istiyor benim, olmaz mı yani anne? E hayat bu başarısızlık, can sıkıntısı, stres, kıskançlık gibi gerçekler de var. Olumsuzluğun o’su olmasın mı yani bende anne? İkide-birde aslında çok yalnız olduğun ama çok güçlü olman gerektiğini mi düşünüyorsun anne? Yanılıyor olabilir misin sence? Acaba “Olması gerektiği gibi oluyor her şey” diye düşünsek daha hafiflemez miyiz anne? İkizler bile doğduktan sonra yalnız değiller midir anne?

Benimle ilgilenirken çok yoruluyorsun di mi, uyumam için gözümün içine bakıyorsun, sence farkında değil miyim anne? Ayrıca uyumasam olmuyor mu anne? Biraz daha sabretsene sadece büyüyorum anne. Arkadaşım mı olmak istiyorsun anne? O zaman annem kim olucak benim? “Çok uslu çocuk olmak” nasıl zor bi şey sen biliyorsundur anne, hatırla hep sen de çocuk oldun. Ama anne olmak her zaman daha zor di mi anne? Denesene anne, koysana benim yerime kendini. Bir sürüsünüz, bir sürü yetişkin insan görüyorum çevremde, ama çok az benim gibi küçük insan var çevremde.  Yetişkinler dünyasının, yetişkin kurallarıyla,  belirli düzende yaşamamı bekliyorsun anne. Belli saatlerde karnım acıkmalı, belli saatlerde uykum gelmeli, belli saatlerde oyun oynamalıyım. Düşünsene ne acayip her günün birbirini tekrarlaması. Tut ki o gün normalde acıktığım saatte, acıkmadım ama seni inandıramam ki anne.

Gel bugüne kadar kim olduğunu, ne yaptığını, ne yapacağını unut benimle anne. Gel benimle birlikte sıfırdan başla anne. Benimle birlikte büyü sen de anne. Sen de benim gibi duygularını açıkça ifade et anne. Bir fırsat bu senin için, yeniden başlamak için aslında. Rahat olsana ya anne! İstemiyorsan benim gibi belli et, bağıra bağıra ağla sen de. İstiyorsan gül, daha çok gül, o zaman hep istediğin şeyleri yapacak bak insanlar 🙂 İnsanları ayırt etme sen de benim gibi parktaki bütün çocuklarla oyna anne. Korkabilirsin sen de benim gibi, doğuştan gelen korkularımız varmış, hepimizde var işte anne saklayıp durma artık korkularını. Bırak gitsin anne yaa. Çalışıyorsan da, evdeysen de sadece benim için yapmıyorsun anne. Artık büyüdün sen, kendi kararlarını kendin alabiliyorsun anne. Eminim en doğru kararı vermişsindir, önce kendin için, sonra benim için. Bana yükleme lütfen bu tercihlerini. Birbirimize dürüst olalım anne, zorla benimle oyun oynamak istemiyorsan yapma anne. Yorgunsan, dinlen, annelik daha çok uzun biliyorsun di mi bunu. Yolun başındayız anne. Bazen babamla yüksek sesle konuştuğunda, ortamı yumuşatmak için, dikkat çekmek için gülüyorum ama canım sıkılıyor bil bunu anne. Ayrıca bana canım-cicimli konuşup, garsona, görevliye, arkadaşına kötü bir olayda verdiğin sert tepkiden de çok etkileniyorum, onu da bil istedim. Yanlış da yapıcam, başarız da olucam, ne biliyim sınıfta da kalabilirim, belki senin kafandakilerden farklı şeyler yapıcam, tamam kötü biri olmıycam ama doktor da olmayabilirim anne.  Bu kadar hesap kitap yapma artık anne. Gel yaşayalım gitsin, hayat dinamiktir, tek doğru yoktur, insanlar eşittir bana bunları öğret anne. Beni yüreklendirsene, heveslendirsene anne.

Son olarak önce sen kendine güven anne, annelik içgüdülerine güven, bırak başka anneleri ben seni seçtim, bırak kitapları, kalbine güven anne, ben de önce sana, sonra tüm dünyaya güveneyim anne…

https://hayatlagelen.blogspot.com.tr/

Click to comment

Leave a Reply

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Çıkışta Olanlar

To Top